Çocukluk ve "küçük olma" hali, birçoğumuzda masumiyet hissi uyandırır. Geçmişimiz sorulduğunda; eğlenceli, huzur dolu ve güzel günleri hatırlarız. Hatta çocukluğumuzun geçtiği bir yere gittiğimizde, o günlere dair bir yemeği yediğimizde ya da benzer bir anı canlandığında duygulanırız. Bu yüzden çocukluk dönemi; önemli, anlamlı ve biriciktir.
Peki, çocuklara gerçekten hak ettikleri değeri ve özeni gösteriyor muyuz?
Mesleğim gereği pek çok insanı gözlemleme fırsatım oluyor. Maalesef çocukluğa gereken özenin gösterilmediğini açıkça görüyorum. Çocuklar; korunmaları gereken, çalışmak zorunda olmadıkları, hayatı sadece oyun ve keşiften ibaret görmeleri gereken bir dönemde bile kendilerini güvende ve değerli hissedemiyorlar. Bu durumu en çok parklarda, kreşlerde ve ilkokullarda gözlemliyorum.
Bir çocuğun sağlıklı olmayan bir gelişim sürecinde olduğunu nasıl anlarsınız? Eğer çocuk yanlış bir yaşantı içindeyse şu belirtiler baş gösterir:
* Her şeyi bir zorunluluk veya görev gibi yapmaya başlar.
* Uyku düzeni bozulur ve kabuslar görür.
* Akranlarıyla sürekli çatışır veya onlardan üstün olduğunu kanıtlamaya çalışır.
* Sessizleşir ve en basit oyunu bile kendine hak görmemeye başlar.
* Başarısızlıklarına odaklanır; sürekli "Keşke şunu söyleseydim, keşke şöyle yapsaydım," gibi pişmanlıklar yaşar.
* Ebeveynlerini suçlamaya veya onlardan korkmaya başlar.
Bunlar, bir çocuğun "çocukluğunun bittiğinin" ve duygusal dünyasının yara aldığının işaretleridir. Maalesef bu belirtileri çocukların büyük bir çoğunluğunda görüyorum. Bu durumun; toplumumuzun geleceği ve o çocukların yetişkinlik hayatları üzerinde yıkıcı sonuçlar doğuracağını öngörmek zor değil.
Bu yüzden bugün; herkesin psikolojik ana vatanı olan çocukluğu yazmak istedim. Eğer etki alanınızdaki çocuklarda bu belirtileri gözlemliyorsanız, size tavsiyem mutlaka bir uzman desteği almanızdır. O çocuğu hayata ve yaşama sevincine tekrar kazandırmalısınız; çünkü çocukluk bir daha geri gelmeyecek. Toplumumuzun bu bilinçle hareket etmesi en büyük temennimdir.